Categorie:Longfiller

Uit SigarenWiki
(Doorverwezen vanaf Longfiller)
Ga naar: navigatie, zoeken

"Een longfiller rook je niet, een longfiller geniet je."

Onstaan

Het is bekend dat tabak (Lat. Nicotiana tabacum) in de Nieuwe Wereld reeds lang voor de komst van Columbus als rookwaar werd gebruikt. In het bijzonder de Maya's rolden tabaksbladeren in een vorm die hen ertoe in staat stelde de tabak aan te steken en op te roken. Dit kan als voorloper van de sigaar worden gekenmerkt. De Cubaanse Indianen noemden dit een cohiba, nu een zeer duur merk. Tegenwoordig spreekt men op Cuba van tabacos als men een sigaar bedoelt.

Tijdens de koloniale periode ontstond een belangrijke tabakshandel tussen het Caraïbisch gebied en Europa. De Spanjaarden begonnen aan het eind van de 17e eeuw met het planten van tabak, en exporteerden de tabaksbladeren naar de rest van de wereld. Het Verenigd Koninkrijk verbouwde tabak in Virginia, en de tabaksindustrie kwam tijdens het Britse Rijk tot grote bloei.

In Europa was Spanje het eerste land dat sigaren produceerde. In 1717 begon in Sevilla het eerste sigarenfabriekje. Omstreeks 1790 ontstond er een sigarenindustrie in Frankrijk en Duitsland, en pas in 1820 ook in Engeland. Nederland en België (onder meer in Geraardsbergen) volgden, zie Sigarenindustrie (Benelux). De Nederlandse sigarenindustrie begon in 1826 te Kampen. Het betrof toen nog vooral huisnijverheid. De eerste echte sigarenfabriek werd in 1858 te Amsterdam geopend. Naast veel andere plaatsen speelden vooral Eindhoven, Valkenswaard en Veenendaal en natuurlijk Kampen een belangrijke rol.

De specifieke sigarenindustrie kreeg in de 20e eeuw echter behoorlijke concurrentie van de sigaret, die er enerzijds toe heeft geleid dat men sigaren machinaal begon te produceren, teneinde de prijs te drukken, en anderzijds dat de traditioneel vervaardigde sigaren steeds exclusiever (lees: duurder) werden. De eerste sigarenmachines deden in 1924 hun intrede. Deze konden echter nog niet alle stappen van de sigarenfabricage verrichten.

De meeste sigaren worden momenteel in de Verenigde Staten geproduceerd. Nederland is de grootste sigarenexporteur ter wereld, met een exportvolume van 2 miljard sigaren per jaar (gegevens uit 2007). De meeste van deze sigaren worden echter in België vervaardigd.

Verschil met shortfillers

Sigaren zijn te onderscheiden in twee soorten: Long Fillers en Short Fillers (en een klein deel Medium Fillers). Bijna alle typen zijn opgebouwd uit het binnengoed, het omblad en het dekblad. Long Fillers zijn sigaren gemaakt in bovengenoemde landen. Het binnengoed van een Long Filler bestaat uit opgerolde tabaksbladeren waaruit de hoofdnerf is verwijderd (zgn. frog-legs), i.t.t. Short Fillers: het binnengoed van deze sigaren bestaat uit korte stukjes (verknipt) tabak, veelal uit verschillende streken afkomstig.

Long Fillers dienen goed geconserveerd te worden (in een zogenoemde humidor), tussen de 68-72% luchtvochtigheid. De temperatuur is minder relevant. Wanneer het percentage lager dan 60% wordt, wordt de Long Filler droog, breekt gemakkelijk, brandt te snel en smaakt te scherp. Bij percentages hoger dan 72% brandt de sigaar lastiger, echter is de smaak voller. Bij percentages hoger dan 80% begint de schimmelvorming op de sigaren (niet te verwarren met bloem).

Short Fillers worden meestal in landen gemaakt waar tabak niet groeit, maar slechts wordt overgeslagen (in de haven). Denk aan merken als Ritmeester, Hajenius, Olifant, e.d. Uitzonderingen hierop zijn sigaren uit b.v. Brazilië en Indonesië (hier wordt de tabak verbouwd en de sigaar geproduceerd). Short Fillers dienen niet vochtig gehouden te worden (i.t.t. wat vaak door niet-kenners beweerd wordt), hoeven vaak niet geknipt te worden en hebben een andere smaak dan Long-Fillers. Een short-filler is het beste gebaat bij een luchtvochtigheid van ongeveer 65%.

Van zaadje tot de fabriek…

Augustus... maand der zaaien. Hier begint de lange weg die de tabaksplant zal afleggen en uiteindelijk zal brengen tot het product waar wij allen zo van genieten, de sigaar. In deze maand worden de velden traditioneel met koe en kar geploegd, zodat een uiterste nauwkeurigheid gegarandeerd wordt. Midden september begint men met het inplanten van de semilleros, dit zijn kleine lapjes grond die speciaal bewerkt zijn, zodat de zaadjes niet direct in de vegas geplant dienen te worden. Dit geeft ze de kans om te ntkiemen en voldoende sterk te worden. De kiemen worden bedekt met stro om ze te beschermen. Na 45 dagen hebben de planten een hoogte van 15 cm bereikt en zijn ze klaar.

Het overplanten gebeurt met behulp van een touw, om de planten op een precieze afstand van 85 cm van elkaar te houden. Na een periode van ongeveer 35 dagen, komen er pastelkleurige bloemen op de planten. Deze dienen verwijderd te worden, om de bladeren hun nodige aantal voedingsstoffen te garanderen. Half januari zijn de planten dan uiteindelijk volgroeid en hebben ze een hoogte van 1,75 meter.

Tussen de 48ste en 85ste dag na overplanten, zijn de planten klaar voor het plukken. De bladeren worden twee aan twee geoogst, waardoor de karwei meer dan een maand inhoudt voor de ombladen en het binnengoed, en meer dan 40 dagen voor de dekbladen – deze worden blad per blad geplukt. Het binnengoed kan ingedeeld worden in 3 klassen, die telkens overeenkomen met de plaats van de bladeren op de plant. Allereerst de ligero – bovenste bladeren – deze geven de sigaar zijn kracht daar ze ook het eeste zonlicht gekregen hebben. Vervolgens de seco, die de sigaar hun aroma geven en uiteindelijk de volado – onderste bladeren – die zorgen voor de verbranding.

Na de oogst gaan de dekbladeren – die tevens onder zeilen ( tapdos ) gekweekt worden om ze hun soepele karakter mee te geven – rechtstreeks naar la casa del tabaco om daar in de schaduw te drogen op droogstokken. De ombladen en het binnengoed daarentegen, dienen nog eerst 5 tot 7 dagen te drogen in de zon alvorens ze naar het tabakshuis gaan. Op Cuba zijn dit vaak houten huizen met een dak van stro en innenin een raamwerk van houten stokken. Op de Dominicaanse Republiek zijn deze tabakshuizen vaak oderner en zonder houten muren.

Eenmaal hier aangekomen, worden de bladeren overgedragen aan de sartadores. Deze vrouwen rijgen de bladeren twee aan twee met de rug tegen elkaar en hangen ze op de droogstokken, dewelke dan omhoog gehangen worden in het tabakshuis. De bladeren dienen hier 25 tot 50 dagen te verblijven aan een relatieve vochtigheid van minder dan 75%, anders gaan ze rotten. Gedurende hun verblijf, verliezen de bladeren 85% van hun gewicht. Hierna worden de bladeren in gavilla’s gebundeld en vertrekken ze naar het fermentatiehuis.

Het fermentatiehuis is een donkere ruimte waar de bladeren onafhankelijk van hun vorm, kwaliteit, soort opgestapeld worden tot op een hoogte van 1 meter. De temperatuur zal stijgen en bij een temperatuur van 35°C gaat men de stapel fragmenteren en hersamengesteld. Tijdens dit eerste fermentatieproces, dat ongeveer 20‐25 dagen in beslag neemt, zweten de sigaren hun hars en andere onzuiverheden uit en hebben ze een kans om te kleuren.

De bladeren zetten nu hun reis verder naar het selectiehuis of nog la escogida, daar waar men het dekbladen eerst met zuiver water besproeid en de het omblad als het binnengoed met een aftreksel van tabaksteeltjes hetwelk men in Cuba beneficio noemt. Men maakt de dekbladen glad bij wijze van controle en vervolgens gaat de rezagadora ( selecteerster ) ze classificeren op kleur, grootte, afkomst, klasse… De selecteerster kan in een oogopslag 40 kwaliteiten en klassen onderscheiden. Wat betreft de ombladen en het binnengoed, zal de selecteerster ook de hoofdnerven verwijderen. Bij de dekbladen wordt dit op later ijdstip gedaan.

De halve bladeren worden per 40 à 60 gebundeld, en uiteindelijk met vier bundels in een manojos gegroepeerd. Deze manojos blijven ongeveer 60 dagen bij elkaar bij wijze van tweede fermentatie en mogen maar een maximumtemperatuur van 42°C bereiken. Op deze manier worden overige onzuiverheden weggewerkt en ontwikkelen de bladeren hun aroma. De tabakken van El Laguito – de fabriek van Cohiba en Trinidad – ondergaan een derde fermentatieproces in eiken vaten, hetwelk de Cohiba zijn unieke karater geeft.

Uiteindelijk worden deze bundels in beluchtingskraten gelegd om zo het overtollige vocht af te voeren. Hierna worden de bundels dekbladen verpakt in tercios of balen van palmbladeren. De andere bladeren dienen zich tevreden te stellen met jutte. Deze balen worden opgeslagen in donkere magazijnen om ze te doen rijpen. De tercios rijpen 9 maanden, de jutte balen verblijven echter 2 jaar in het magazijn. Eens dit rijpingsproces voltooid is, kunnen de pakken vertrekken naar de sigarenfabrieken.

Aangekomen in de fabriek, worden de jutte balen met de ombladen en het binnengoed losgemaakt en worden de bladeren 1 tot 3 dagen in houten kisten bewaard, waarna ze naar de Ligada vertrekken. De ligada is de enigste persoon die de geheime samenstelling van de sigaren kent. Hij zal de bladeren uitsorteren en in dozen aan de torcedors overmaken. Laatstgenoemde kennen de samenstelling van individuele sigaren bijgevolg niet! De dekbladen anderzijds, worden eerst geklasseerd volgens kleur en besproeid met water, vaak met behulp van een verstuiver, om de bladeren voldoende soepel te houden. vervolgens worden ze ondersteboven opgehangen om uit te druppen en naderhand overgemaakt aan de stripster.

De stipster maakt de bundels dekbladen los, legt ze vervolgens op een doek die op haar dijen rust en strijkt de bladeren glad. Hierna verwijdert ze de hoofdnerf en sorteert ze bladeren volgens kleur, textuur, rootte en linker‐ of rechterhelft op een grote stok die voor haar uithangt. Als alles uitgesorteerd is, a.g vertrekken de bladeren eveneens naar de ligada.

Eens de samenstelling is vastgesteld door de ligado en de bladeren bij de torcedor – sigarenroller – zijn aangekomen, zal deze beginnen aan het rollen van de sigaren in de galerij. In de grote fabrieken op Cuba rollen de torcedors de hele dag door één sigaar. Het rollen van een sigaar bestaat uit twee fases, allereerst wordt de pop gemaakt, deze bestaat uit het binnengoed omringd met een omblad om de pop bij elkaar te houden. Deze poppen worden dan 45min samengeperst in een houten mal die men aanvijst. Hierna wordt de pop van een dekblad voorzien. Dit gebeurt doordat de torcedor uit de dekbladen een vierkant snijdt en dit aanbrengt rond de samengeperste pop. Hierna wordt de ringmaat gecontroleerd en wordt de sigaar op maat afgesneden.

Op Cuba gebeurt het maken van de pop en het voorzien van het dekblad door dezelfde persoon, daar waar dit op de Dominicaanse Republiek door twee tot zelfs drie personen gedaan wordt. Dit is ook de reden waarom men op de Dominicaanse Republiek tegenover elkaar zit in teams, terwijl dat de torcedors op Cuba in rijen met de rug naar elkaar toe zitten. Een andere rede hiervoor dient gezocht te worden in het feit dat de torcedors vroeger gevangen waren en niet met elkaar mochten spreken. Om die rede werd ook een voorlezer aangesteld. Toen er meer en meer geprivatiseerde fabrieken opdoken, eiste de torcedors dat er ook een voorlezer verkozen zou worden. Eerst werden deze door de torcedors zelf betaald, maar nu worden de voorlezers door de fabriek zelf uitbetaald.>BR>

Er zijn echter nog meer verschillen tussen de Cubaanse en Dominicaanse sigarenfabrieken. Zo mogen de torcedors op de Dominicaanse Republiek niet roken tijdens het werken, terwijl dit op Honduras en Cuba wel is toegestaan. In de Cubaanse fabrieken mag men roken zoveel men wil, meer nog, elke sigarenroller heeft er zijn eigen fuma, dit is een eigen sigaar gemaakt naar een zelf gekozen samenstelling, en afgestemd op de persoonlijke voorkeur van de torcedor zelf. Op Honduras mogen de torcedors sigaren kiezen uit de zak met sigaren waar een lichte afwijking aan is.

Elke torcedor dient per dag een bepaald quota te halen. Elke sigaar die hij extra produceert, is goed voor een premie. Sigaren met een afwijking worden van het totaal afgetrokken. De sigaren worden per 50 gebundeld en voorzien van de naam van de torcedor. Op de Dominicaanse Republiek gebeurt dit door de sigaren te bundelen met een dikke, brede, witte band, daar waar dit op Cuba slechts een eenvoudig lintje is.

Op mesa van de torcedor vind je een cheveta, een guillotine, een hardhouten tafeltje ( rechthoeking op Cuba en rond op de Dominicaanse Republiek ), een potje plantaardige lijm en een cepo terug. De cheveta is en ovaalvormig mes, waarmee de dekbladen uitgesneden worden en de sigaren aangeklopt worden. De epo is een metalen plaatje met ronde gaten erin om de ringmaat te controleren.

De sigarenbundels worden overgedragen aan een specialist die nagaat of ze wel aan de normen voldoen betreffende ringmaat en lengte. Bovendien wordt er ook een willekeurige sigaar opengesneden. Als alle sigaren voldoen aan de normen, worden ze overgebracht naar de escaparte, dit is een grote, donkere klimaatskamer, die de sigaren tot rust doet komen gedurende 3 weken. Na deze periode van rust, worden de sigaren volgens kleur gesorteerd door de escogedor. Deze kan in een fractie van een seconde wel 67‐72 kleurnuances onderscheiden. Hij/zij bepaalt ook in welke volgorde de sigaren in de kist komen te liggen – meestal van donker naar licht – en welke kant naar boven komt te liggen. Dit is eveneens een vorm van een controle, daar de sigaren met slecht of oneffen dekblad verwijderd worden.

Tot slot worden de sigaren geproefd en worden de vistas aangebracht, die telkens op exact dezelfde hoogte van de top van de sigaar geplaatst dienen te worden. Dit werk van uiterste finesse wordt meestal door vrouwenhanden verricht. De sigaren worden nu voorzichtig in de dozen geplaatst, dewelke ook met de hand versierd zijn. De zegels worden aangebracht en de doos wordt afgestempeld… De sigaren kunnen nu verkocht worden.

Uit dit alles blijkt dat de sigaren in je humidor door vele handen zijn geweest, alvorens hij zijn eindbestemming bereikt heeft, en dit allemaal met de nodige zorg en voorzichtigheid. Vanaf de moment dat de zaadjes geplant zijn, worden de planten dagelijks blad per blad gecontroleerd en behandeld tegen onzuiverheden en afwijkingen. Blijf daarom zorg dragen voor je sigaren en rook ze met het nodige respect.
Bron: Sigaren voor de ware liefhebber JM Haedrich & JA Richard

Merken

Bekijk hier alle sigarenmerken

Landen van herkomst

Cuba

Klik hier voor een kompleet overzicht van longfillers uit Cuba.

Dominicaanse republiek

Klik hier voor een kompleet overzicht van longfillers uit de Dominicaanse republiek.

Nicaragua

Klik hier voor een kompleet overzicht van longfillers uit Nicaragua.

Honduras

Klik hier voor een kompleet overzicht van longfillers uit Honduras.

Brazilië

Klik hier voor een kompleet overzicht van longfillers uit Brazilië.

Costa Rica

Klik hier voor een kompleet overzicht van longfillers uit Costa Rica.

Java

Pagina’s in categorie "Longfiller"

Deze categorie bevat de volgende 200 pagina’s, van in totaal 1.559.

(vorige 200) (volgende 200)

A

A meer

A meer

B

(vorige 200) (volgende 200)

Media in categorie "Longfiller"

Deze categorie bevat het volgende bestand.